Μία δυνατή νουβέλα με πολλαπλά μηνύματα, βαθυστόχαστη και γραμμένη με τρόπο που σε κάνει να νιώθεις μια παράξενη αρμονία με το περιβάλλον που περιγράφεται, τα δύσκολά θέματα που πραγματεύεται και με τους ανθρώπους.

Η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα χωριό της Ηπείρου, το οποίο έχει σχεδόν ερημώσει εξαιτίας μιας μόλυνσης που έχει προκληθεί στο νερό. Η δολοφονική παρέμβαση ήταν σαφώς ανθρώπινη, κάποιες εξορύξεις που πραγματοποιήθηκαν στην περιοχή, προφανώς με ανύπαρκτες περιβαλλοντικές μελέτες. Οι κάτοικοι άρχισαν ένας ένας να πεθαίνουν από την «αρρώστια», ώσπου τους είπαν ότι πρέπει να φύγουν, να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και το χωριό τους γιατί είναι πλέον αργά για να περισωθεί η κατάσταση και γιατί όσο μένουν κινδυνεύουν.

Κάποιοι έφυγαν για τα καινούρια σπίτια που τους ετοίμασε η κυβέρνηση, κάποιοι λίγοι έμειναν και πάλευαν να επιβιώσουν με ένα μικρό επίδομα που τους δόθηκε για να συντηρηθούν. Ανάμεσα τους κι ένας πατέρας με τον ανάπηρο γιο του.

Μέσα από την ιστορία τους βλέπουμε τη δύναμη που τους δίνει η αγάπη του ενός για τον άλλον και την αγάπη που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος γι’ αυτό που θεωρεί σπίτι του. Όταν τα πράγματα θα δυσκολέψουν, όταν θα τους πιέσουν ακόμη περισσότερο να εγκαταλείψουν  τον τόπο τους, οι αντιδράσεις είναι ακραίες αλλά και τόσο ανθρώπινες.

Είναι απίστευτο το πόσο μπορεί να αλλοιωθεί ένας χαρακτήρας και σε τι πράξεις μπορεί να οδηγήσει ένα ανθρώπινο ον η απόγνωση και το πείσμα.

Η κατάληξη της ιστορίας έχει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον και γεννά ελπίδα.

Μου άρεσαν πολύ οι γεμάτες ενσυναίσθηση περιγραφές, που με πολύ λίγα λόγια σε κάνουν να καταλάβεις τα πάντα. Με λόγο μεστό, ρεαλιστικό ο συγγραφέας καταφέρνει να σε κάνει κομμάτι του προβλήματος και να σε βάλει σε πολλές σκέψεις για το σήμερα και τον άνθρωπο.

Ένα βιβλίο από το οποίο πήρα πολλά παρά το μικρό του μέγεθος.

Ένα βιβλίο που αξίζει σίγουρα να διαβάσετε!

Καλή Ανάγνωση!

Εκδόσεις Κιχλή

Συγγραφέας Μιχάλης Μακρόπουλος