Μου είπε κάποτε μια φίλη ότι το καλύτερο δώρο που μπορείς να κάνεις στα παιδιά σου είναι αδέρφια. Ισχύει! Πρόκειται για μια μοναδική σχέση αλληλεπίδρασης μεταξύ δύο ή περισσοτέρων ανθρώπων, που δεν μπορεί να συγκριθεί με καμία άλλη και σε κανένα επίπεδο.

Τι κάνουμε όμως ως γονείς όταν αυτή η σχέση περνάει από τρικυμισμένα νερά; Αδιαμφισβήτητα θα υπάρξουν τέτοιες περίοδοι στις σχέσεις των παιδιών μας. Είτε σε μικρές ηλικίες  όταν έρθει ένα νέο μέλος, είτε σε μεγαλύτερες ηλικίες όταν αρχίσει ο ανταγωνισμός, είτε στην εφηβεία.

Προσωπικά μιλώντας, με έσωσε(προς το παρόν τουλάχιστον) και πάλι ένα βιβλίο, το «Αδέλφια, όχι αντίπαλοι». Γνώριζα τις συγγραφείς από την προηγούμενη εξαιρετική τους δουλειά στο «Πώς να μιλάτε στα παιδιά ώστε να σας ακούν και πώς να τα ακούτε ώστε να σας μιλούν» και τις εμπιστεύτηκα τυφλά. Φρόντισα να το διαβάσω πολύ νωρίς, αμέσως μόλις απέκτησα το δεύτερο παιδί μου και συνειδητοποίησα ότι όλα αυτά που διάβασα στο ίντερνετ και άκουσα από την παιδίατρο δεν ήταν τελικά αρκετά για την ηρεμία του σπιτιού!

Αυτά που με δίδαξε το συγκεκριμένο βιβλίο έχουν να κάνουν περισσότερο με αυτά που οι γονείς ΔΕΝ πρέπει να κάνουμε. Για παράδειγμα, δεν πρέπει να απαγορεύουμε στο παιδί να εκφράζει το θυμό του. Αντιθέτως, πρέπει να δείξουμε κατανόηση αποδεχόμενοι το συναίσθημα του. Σκεφτείτε πως θα νιώθατε εσείς αν ήσασταν εξοργισμένοι με κάτι ή κάποιον, προσπαθούσατε να εκφραστείτε και κάποιος σας έλεγε φράσεις όπως: «μην το ξαναπείς αυτό!» ή  «δεν είναι σωστό να νιώθεις έτσι!».

Όταν η κόρη μου είπε για πρώτη φορά τη φράση «τι θέλατε και μου κάνατε αδελφούλα;», όντας το μωρό στο σπίτι μας μόλις 1 μήνα, την αγκάλιασα και της είπα ότι είναι λογικό να νιώθει έτσι κι ότι την καταλαβαίνω. Και ότι όποτε ξανανιώσει έτσι να έρθει να μου μιλήσει. Αυτό ήταν. Το είπε μία – δύο φορές ακόμη και τέλος.

Δε λέω ότι δεν είχαμε άλλα ξεσπάσματα, αλλά αντιμετωπίζοντας  τα όλα με δεκτικότητα, κατανόηση και φυσικά χωρίς να προκαλούμε κι εμείς ζήλια μεταξύ τους(σημαντικό αυτό!), σιγά-σιγά υποχώρησαν όλα. Εφαρμόσαμε όλες τις συμβουλές του βιβλίου κατά γράμμα . Δεν συγκρίνουμε, δεν φερόμαστε και δεν εκφραζόμαστε με τον ίδιο τρόπο στα παιδιά μας.

Ένα άλλο ” δεν” με το οποίο συμφωνώ απόλυτα και το εφαρμόζω έτσι κι αλλιώς είναι ότι ΔΕΝ βάζουμε ταμπέλες. Νιώθω την ανάγκη να το τονίσω γιατί πολύ συχνά ακούω να λένε σε ένα παιδί φράσεις όπως, «δεν πειράζει, εσύ είσαι μεγαλύτερος και καταλαβαίνεις». Τι θα πει μεγαλύτερο και μικρότερο; Δεν παύει να είναι παιδί! Με αυτή τη στάση το μεγάλο παιδί νιώθει ακόμη πιο αδικημένο και θυμωμένο και το μικρό παιδί νιώθει υποτιμητικά επειδή πάντα θα είναι το μικρό.

Όταν όμως τα παιδιά μεγαλώνουν, αρχίζουν οι μεταξύ τους καυγάδες. Στο σημείο αυτό πρέπει να πω ότι η στάση που έπρεπε να ακολουθούμε εμείς ως γονείς σε τέτοιες περιπτώσεις, ήταν τελείως διαφορετική στο μυαλό μου. Αλλά τελικά… Δεν κάνουμε το διαιτητή, δεν επεμβαίνουμε, προάγουμε τη συνεργασία έναντι του ανταγωνισμού και όλα λύνονται! Πως; Θα βρείτε αναλυτικές οδηγίες στο βιβλίο!

Θα μπορούσα να αναλύω ώρες όλα τα ενδιαφέροντα και υπερ-χρήσιμα που έχω διαβάσει στο βιβλίο αυτό. Είναι πολλά περισσότερα από όσα επιγραμματικά έχω αναφέρει. Το σπουδαίο είναι ότι δεν πρόκειται για ένα ακόμη θεωρητικό κείμενο. Πρόκειται κυριολεκτικά για manual!

Όπως και στο προηγούμενο βιβλίο των Αντέλ Φέιμπερ και Ιλέιν Μάζλις, υπάρχουν και σε αυτό διάλογοι με τη μορφή κόμικ που σου δείχνουν την αψυχολόγητη-λάθος αντίδραση σε αντιπαράθεση με την ψύχραιμη-σωστή. Και φυσικά παραδείγματα που σε κάνουν με ένα μαγικό τρόπο να μπαίνεις στη θέση του παιδιού και να αισθάνεσαι όπως αυτό. Πιστέψτε με, αυτό βοηθάει όσο τίποτα….

Θα κλείσω με τον υπότιτλο του βιβλίου: «Βοηθήστε τα παιδιά σας να ζουν μαζί αρμονικά», διαβάζοντας το!

Καλή ανάγνωση!

Εκδόσεις Πατάκη

Συγγραφείς Αντέλ Φέιμπερ & Ιλέιν Μάζλις